Wiersz o ludzkiej twarzy, która z wiekiem staje sie wyrażać wiele rzeczy związanych z danym człowiekiem, jego historią, przeżyciami, tym co przeżywa i najczęściej czuje.

Wiersz o życiu w poczuciu bezpieczeństwa i zaufaniu, o emanowaniu energią mocy, sprawczości i władzy nad własnym życiem.

Wiersz o niezbadanej i niezmierzonej dotychczas wartości ludzkiego DNA, niepowtarzalnej i jedynej na całe stworzenie świadomości, która przejawia się w fizycznym ciele.

Wiersz o pozwoleniu sobie na bycie niedoskonałym, o zaniechaniu ciągłych starań aby zmienić coś co się nam nie podoba, o zaakceptowaniu tego czego zmienić się nie da.

Wiersz o wciąż niedających się zaspokoić wewnętrznych brakach. Dopiero odkrycie ich sprawia, że zaczynamy prawdziwie i satysfakcjonująco żyć.

Wiersz o tym, że prawdy o człowieku nie da się długo ukrywać, ona jak oliwa w wodzie, naturalnym prawem wypływa zawsze na wierzch.

Wiersz o byciu najlepszą wersją siebie samego, co nie oznacza braku chwil smutku, rozterki, zwątpienia, które będą się zdarzały tak długo jak istniejemy.

Wiersz o sile i mocy jaką posiada skupiona świadomość ludzka. W punkcie “tu i teraz” jest ogromna sprawczość, która zmienić może niemal wszystko.

Wiersz o zaakceptowaniu śmierci jako nieodłącznego punktu na mapie życia. Ten akt akceptacji otwiera przed człowiekiem drzwi do jeszcze śmielszego eksplorowania życia.