Wiersz o wyobraźni, która z niczego potrafi tworzyć niesamowite historę, krajobrazy, kreować cudowne światy. W niej jest początek wszystkiego.

Wiersz o iluzji, w jakiej potrafimy tkwić całe życie, że ważny jest cel, a nie proces, że musimy osiągnąć “to coś” być “jacyś” aby w końcu zasmakować szczęścia.

Wiersz o feminatywach, dlaczego wprowadzanie ich do języka polskiego jest niewłaściwe.

Wiersz o pokorze i zaufaniu wobec życia, które zawsze będzie miało dla nas jakiś element zaskoczenia, nie dający się przewidzieć, na który nie sposób się przygotować.

Wiersz o zasadności istnienia zła, bez którego nie mogłoby istnieć dobro, tak bowiem działa dualna mechanika ludzkiej rzeczywistości.

Wiersz o jednym z najważeniejszych elementów szczęśliwego i satysfakcjonującego życia jakim jest zachwyt, patrzenie na świat i to co się dzieje z entuzjazmem i radością.

Wiersz o puszczeniu w niepamięć swoich najgłebszych zranień, upokorzeń,. Kurczowe się ich trzymanie nie daje nam żadnych korzyści – przeciwnie, wciąż nas okrada ze szczęścia.