Wiersz o tym, że jesteśmy częścią większej całości, której w pewnym sensie podlegamy, która nas nieprzerwanie wspiera w życiowej wędrówce.

Wiersz o tym, że nawet najgorszy nikczemnik jest częścią całego stworzenia i ma w sobie choćby najmniejszą iskrę boskości, która tlić się w nim będzie po wieczność.

Wiersz o zaufaniu, o nieprzekraczaniu kompetencji człowieka, który nie ma rządzić życiem ale z nim współpracować, o pozwoleniu sobie na relaks, na ufność.

Wiersz o scenariuszu jaki piszemy jednocześnie odgrywając przez całe życie. Jesteśmy twórcami i wykonawcami własnego przeznaczenia, które się wraz z nami wciąż zmienia.

Wiersz o kompatybilności duchowej z drugim człowiekiem (nie tylko w relacji romantycznej), którą można zmierzyć za pomocą narzędzi dostępnych nauce.

Wiersz o pogodzeniu się z tym z czym dotąd walczyliśmy, o akceptacji i odpuszczeniu na rzecz wewnętrznego spokoju, ulgi, odetchnięcia.

Wiersz o świadomym generowaniu szczęścia na codzień, w sposób prosty, czasem nawet szalony i dość śmiały, o rozumieniu wartości jaką jest w życiu zwykła radość.