Wiersz o rodzinnych zależnościach, które pomimo, że niewidoczne potrafią trzymać człowieka całe życie, hamować jego rozwój i ograniczać prawdziwą wolność.

Wiersz o tym, że wszystko nawet najgorszy koszmar, strach, trauma ma swój koniec. Ten koniec przychodzi gdy człowiek jest na to gotowy, gdy dalsza walka już nie ma sensu.

Wiersz o zaufaniu, o nieprzekraczaniu kompetencji człowieka, który nie ma rządzić życiem ale z nim współpracować, o pozwoleniu sobie na relaks, na ufność.

Wiersz o tym co jest podstawą by żyć w prawdziwej obfitości, która jest niewyczarpana i nieograniczona dla każdego, z której można czerpać każego dnia na nowo.

Wiersz o ludzkiej twarzy, na którą można patrzeć miliony razy i wciąż się nam to nie nudzi bo za każdym razem odczytujemy z niej więcej niż nam się wydaje- widzimy ją nie tylko oczami.

Wiersz o dystansie do życia i tego co przyjęliśmy jako nasze ” status quo” w zestawieniu do nieskończonej ilości perspektyw jakimi są wszystkie istnienia.

Wiersz o tym, że każdy człowiek reprezentuje jedną z nieskończonej liczby dróg prowadzących do Boga, każda z nich jest niepowtarzalna i ma wszelkie prawo żeby istnieć.

Wiersz o konsekwencji codziennych wyborów, które dokonujemy najczęściej nawykowo i bezustannie, nawet gdy one nam nie służą.

Wiersz o znaczeniu bycia skierowanym w śnie do wschodu. Są to sytuacje i symbole w swojej początkowej fazie przygotowań do fizycznej manifestacji.