Wiersz o tym jak szczegół może być powodem sporów pośród całkiem rozumnych ludzi, jak chęć uzyskania racji zaczyna być celem samym w sobie, zaburzając jasną ocenę.

Wiersz o tym, że nawet najgorszy nikczemnik jest częścią całego stworzenia i ma w sobie choćby najmniejszą iskrę boskości, która tlić się w nim będzie po wieczność.

Wiersz o tym, że każdy człowiek widzi rzeczywistość inaczej, według tego kim sam jest i jakie zapisy “siedzą” w jego podświadomości.

Wiersz o zmartwieniach, które potrafią tak zdominować codzienność, że człowiek na oczach marnieje, staje sie wrakiem kogoś kim był, sam sobie odbiera szczęście.

Wiersz o wpływie pochodzenia na dorosłe życie, o różnych wyzwaniach jakie spotykają kogoś kto chce wybrać dla siebie inny scenariusz niż ten, w którym umieściło go życie.

Wiersz o sztuce interpretowania snów, o tym, że znaczenie symoli, a tym samym całej fabuły snu jest zawsze indywidualne i zapisane w nas, nie w senniku.

Wiersz o “lajtowym” podejściu do życia, dystansie, nie traktowaniu życia, i tego co się wydarza zbyt poważnie ale z humorem i lekkością, o byciu wyluzowanym.

Wiersz o byciu najlepszą wersją siebie samego, co nie oznacza braku chwil smutku, rozterki, zwątpienia, które będą się zdarzały tak długo jak istniejemy.