Wiersz o człowieku, w którym zawiera się sacrum i profanum, spotyka się to co ludzkie i to co boskie.

Wiersz o nieustannej ekspansji ludzkiego doświadczenia, o nieskończoności tego czym jest rozwój i zmiana, która towarzyszy nam w każdej sekundzie naszego życia.

Wiersz o bezcennej szansie jaką jest każde życie, o możliwościach jakie daje, o niepowtarzalności tego cennego daru, którego nie da się powtórzyć.

Wiersz o tym, że cuda przychodzą gdy jesteśmy na nie gotowi, każde uzdrowienie, oczyszczenie, sukces zależy jedynie od nas, a nie od lekarza czy cudotwórcy.

Wiersz o wpływie pochodzenia na dorosłe życie, o różnych wyzwaniach jakie spotykają kogoś kto chce wybrać dla siebie inny scenariusz niż ten, w którym umieściło go życie.

Wiersz o zasadności istnienia zła, bez którego nie mogłoby istnieć dobro, tak bowiem działa dualna mechanika ludzkiej rzeczywistości.

Wiersz o ludzkiej twarzy, która z wiekiem staje sie wyrażać wiele rzeczy związanych z danym człowiekiem, jego historią, przeżyciami, tym co przeżywa i najczęściej czuje.

Wiersz o zapisach w podświadomości człowieka, które “sterują” jego życiem w niewidoczny ale bardzo efektywny sposób.